سلطان حقّ تبارك و تعالى فرود آورده باشد ، حجّت قرار داد . به وسيلهء اين انوار با موجوداتى كه به خودى خود قادر به تكلّم نبودند ، به انواع لغت‌ها سخن گفت تا همه در مقابل اين حقيقت كه « او تبارك و تعالى آفرينندهء زمين‌ها و آسمان‌هاست » معترف و مقِرّ باشند . آن بندگان خاص را شاهد بر مخلوقاتش قرار داد و از تصرّفاتش آن چه را مىخواست به آنان واگذار نمود . آنان را بيان گر مرادهاى خودش و زبانِ گوياى خواسته‌هايش از خلق قرار داد ، « 1 » در حالى كه اينان ، با همهء اين مقامات ، بندگان او هستند و در گفتارشان از خدا پيشى نمىگيرند و فقط بر طبق امر حقّ تبارك و تعالى عمل مىكنند . خداوند متعال همه چيز پيش و پس روى آنان را مىداند و آنان شفيع نمىشوند ، مگر به كسانى كه خداى تعالى راضى است ، و آنان به جهت ترس عالمانه‌اى كه از حق تعالى دارند ، در مقام خائفان هستند . آرى ، اين‌ها مقامات كسانى است كه جز به فرمان حقّ تبارك و تعالى به كارى اقدام نمىنمايند ؛ بندگانى كه مورد اكرام و عنايت

--> ( 1 ) همين تعبير بيان‌گر عصمت صاحبان اين مقامات است .